Geen singles MGMT op nieuwe album Congratulations

Het is de kritiek die je vaker hoort. Losse liedjes zijn veel belangrijker geworden dan hele albums, 'de jongeren van nu shuffelen er op los'. Andrew Vanwyngarden en Ben Goldwasser van MGMT willen daarom een statement maken met hun nieuwe album Congratulations dat deze lente uitkomt. Zij willen geen singles uitbrengen, maar de mensen het album zelf laten horen en zien welke nummers er op die manier uitspringen. Ook dit album zal geproduceerd worden door Dave Fridmann, die dit jaar ook al OK Go heeft geholpen met Of The Blue Colour Of The Sky. Drie nummers die in ieder geval op het album komen heten: It's Working, Brian Eno en Song For Dan Treacy.

De grote vraag is nu of dit een oprecht statement is of dat ze zich hiermee willen indekken voor een minder album. Binnen enkele maanden zullen we het weten.

Één van de hits van het vorige album, Kids:

Lees verder...

Recensie: Spoon - Transference

Spoon viert dit jaar al zijn zeventiende verjaardag, en doet dat met hun zevende album, Transference. In 2002 braken ze door. Hun album Kill The Moonlight werd een groot succes en de daaropvolgende albums Gimme Fiction (2005) en Ga Ga Ga Ga Ga (2007) zetten die trend voort. Niet iedereen is even enthousiast over Spoon, want hoewel ze het niet zullen haten, vinden sommige het een beetje te veel van hetzelfde. Met Transference is misschien voor hen ook een verschil te horen. Het is namelijk wat donkerder en ruiger. Alleen al de titels van de nummers hebben al iets pessimistisch wat voorgaande albums niet hadden. Het is niet zo dat wat Spoon Spoon maakt is verdwenen, maar bijvoorbeeld de eerste single Written in Reverse is toch iets ruiger dan wat we gewend zijn van deze band uit Austin, Texas.

De grungeliefhebbers zullen direct enthousiast zijn over dit album. Het openingsnummer Before Destruction is namelijk onverbloemde grunge! Vervolgens stelt Britt Daniel zich in een echoënde tunnel de vraag: Is Love Forever? Dit begint even plotseling als het is afgelopen, en is verder niet heel bijzonder. Vervolgens is er een zit van vijf minuten met het nummer The Mystery Zone. Een beetje onbevredigend is dit nummer wel. Je verwacht iets na het refrein dat niet komt. Het komt niet echt op gang, al wordt dit wel geprobeerd met kleine veranderingen in de melodie, maar ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat er iets mist.

Who Makes Your Money is een heerlijk 'trippend', ietwat funky nummer... I Saw The Light en Out Go the Lights hebben niet alleen donkere titels, maar zijn dat ook. Beiden hebben ook relatief lange instrumentele solo's (respectievelijk piano en gitaar). Goodnight Laura heeft ook weer zoiets donkers over zich heen, maar is verder wel een 'mooi rustig pianonummer'. Het één na laatste nummer, Got Nuffin, is een lekker rocknummer en één van de betere nummers van het album. Het afsluitende nummer, Nobody Gets Me But You, stelt helaas niets voor, en dat bedoel ik letterlijk, het gaat namelijk geruisloos aan me voorbij.

Nu mijn eindoordeel: laat ik zeggen dat ik het lastig vind. Het is namelijk best anders dan hun vorige albums. Het nummer Written in Reverse vind ik geweldig. Toch staan er ook een aantal nummers die niet slecht klinken, maar ook niet zo goed zijn, dat ze het tot een album maken dat je niet snel vergeet. Misschien komt dit omdat ik toch iets anders gewend ben bij Spoon, of omdat ik het album wat vaker op 'repeat' moet gaan zetten omdat het beter wordt naarmate je het meer luistert... Maar op dit moment is het gewoon niet meer, maar ook niet minder dan een leuk album, waarmee Spoon een donker zijweggetje heeft ingeslagen.

Lees verder...

Two Door Cinema Club's nieuwe album is klaar voor de zomer

Origineel is het niet, maar goed klinkt het wel, het Ierse Two Door Cinema Club. Op 1 maart komt hun tweede album Tourist History uit en de vijf nummers die al te beluisteren zijn op hun myspace zijn veelbelovend. Undercover Martyn, dat 22 februari als single uitkomt en Something Good Can Work zijn potentiële zomerhits, dansbaar en met een terugkerende catchy sample. Beiden hebben veel weg van Just Jack's zomerhit uit 2007 Starz In Their Eyes. Ook de andere nummers hebben iets weg van Just Jack, hierdoor is het dus best voorspelbaar, maar dit is in hun geval niet storend.

Hier hun single I Can Talk



Lees verder...

Broken Bells; The Shins opgepoetst door Danger Mouse

Vanaf 9 maart is het zover, dan komt het project van zanger van The Shins James Mercer en producer Danger Mouse (Gorillaz, die dit jaar ook een nieuw album zullen uitbrengen, Gnarls Barkley, The Rapture) op album uit. Een voorproefje is er al en het eerste nummer van het album, The High Road, klinkt veelbelovend. De fans van The Shins hoeven niet bang te zijn een heel andere James Mercer te horen. Het ademt de sfeer van The Shins met de samenzang, maar je hoort ook duidelijk dat Danger Mouse de producer is. Vooral in het refrein heeft het iets weg van Gorillaz en Gnarls Barkley.

The High Road kan je hier beluisteren (en het album is al een tijdje geleden gelekt, meer zeg ik niet).



Lees verder...

Recensie: OK Go - Of The Blue Colour Of The Sky

Het grote publiek zal hen kennen van het nummer Here It Goes Again, en dan vooral de videoclip. Die vier slungelige jongens die vooral goed konden dansen op loopbanden… Weet je het weer? Wat de meesten niet weten is dat zij al twee albums hebben uitgebracht, hun titelloze debuutalbum en Oh No waar ook de genoemde youtube-hit op stond. Heel boeiend zijn deze twee albums niet, tenzij je heel erg van powerpop houdt, hier stonden de twee albums namelijk vol mee, en geloof me… Dat gaat snel vervelen. Toch keek ik uit naar hun nieuwe album Of The Blue Colour Of The Sky. De producer van MGMT en The Flaming Lips en bassist bij Mercury Rev, Dave Fridmann, zag blijkbaar wel iets in deze band uit Chicago, en is dus de producer van OK Go’s derde album.

Fridmann’s invloed is vanaf de eerste maat van WTF? al te horen. De powerpop is niet helemaal verdwenen, maar het voorspelbare is verdwenen dankzij de ‘geluidjes’ die toegevoegd zijn. De twee daaropvolgende nummers, This Too Shall Pass en All Is Not Lost zijn de 'meezingers' van het album, vooral het eerstgenoemde nummer blijft nog uren in je hoofd hangen. Hierna volgt het vijfminuut durende Needing/Getting en dit is werkelijk een verademing. De overheersende stem van Damian Kulash is hier tot rust gekomen en dat in combinatie met lange puur instrumentele stukken maakt dit tot één van de beste nummers van het album. Dan is er nog het catchy White Knuckles en I Want You So Bad dat leuk klinkt en iets weg heeft van Franz Ferdinand. De vocoder is tevoorschijn gehaald voor Before The Earth Was Round en dit maakt het in combinatie met spacey geluiden tot een lekker psychedelisch nummer. Het is vreemd opkijken als Last Leaf volgt, een volledig akoestisch nummer. Back From Kathmandu is een goed uitgevoerde knipoog naar The Beatles.

De tien minuten die door de twee daaropvolgende nummers worden gevuld hadden ze wat mij betreft weg kunnen laten. Wat de bedoeling was met het langdradige While You Were Asleep en In The Glass is mij niet duidelijk. Tenzij dat laatste nummer bedoeld was als knipoogje naar Radiohead. Jammer dat de kwaliteit van vooral de laatste twee nummers ver te zoeken was, want het begon zo goed. Desondanks heeft OK Go met Of The Blue Colour Of The Sky toch laten zien wat meer te kunnen dan een beetje dansen op een loopband, maar of dit ook mogelijk was zonder producer Dave Fridmann betwijfel ik.
Lees verder...

Ellie Goulding's debuutalbum Lights verschijnt 1 maart

Donderdag staat ze op Eurosonic in Groningen; Ellie Goulding. De muziek van deze Londense vrouwelijke singer-songwriter, geboren in Wales, lijkt op La Roux en Little Boots. Op 1 maart zal haar eerste album, Lights, in de winkels liggen, dus daar valt nog niets over te zeggen, maar wat ik al van haar gehoord heb klinkt heel goed. De clip van haar eerste single Under the Sheets is helaas niet in te voegen, maar wel gewoon te zien en te beluisteren op YouTube.

Haar geweldige cover van Sam Sparro's Black and Gold kan ik hier wel neerzetten, klik op 'lees verder' om deze cover te beluisteren.


Lees verder...

Recensie: Delphic - Acolyte

De verwachtingen waren hoog voor de vier heren uit Manchester, die met hun indieband Delphic eerder dit jaar al twee singles hebben uitgebracht. Dat er vergelijkingen worden gemaakt met New Order, de in de jaren '80 zeer succesvolle band uit Manchester, is niet verrassend. Counterpoint lijkt deels geïnspireerd op deze new wave band net als de nieuwe single Doubt. Maar een slechte ripoff van deze band is Delphic niet, in tegenstelling, ze produceren een eigen geluid en maken de hoge verwachtingen helemaal waar met hun eerste album.

Het album, dat rustig opent met Clarion Call, is een must-have voor techno-liefhebbers. Erwin Pearson, de in Berlijn wonende DJ, is de producer van dit album, en de in de Duitse hoofdstad bruizende techno is te horen in vrijwel elk nummer. Het titelnummer van Acolyte heeft een prachtige opbouw, waarbij ambient wordt gevolgd door een stevige beat, zonder dat dit geforceerd klinkt. Dat laatste is knap, omdat veel biepjes en sfeerwisselingen er toe kan leiden dat het niet meer als een geheel klinkt, wat een plaat geen goed doet. Deze nummers klinken wel als geheel en hebben veel hitpotentie, Counterpoint, This Momentary en Doubt zijn nu al op single uitgebracht, Red Lights, kan wat mij betreft volgen. Het moet een uitzonderlijk vruchtbaar muzikaal jaar worden, wil dit album niet hoog eindigen in mijn eindejaarslijstje.
Lees verder...